محلات

سلام

       از امروز با وبلاگ جدیدی به آدرس: http://happyer.blogfa.com در کنارتان هستم. عنوان وبلاگ (( انسان  شادی  تکامل)) است . حضور آدمهای عبوس , عصبانی و...در این وبلاگ اکیدا ممنوع می باشد. خوشحال می شوم مطالب ,نوشتار وعکسهای طنز شما را در این وبلاگ با دیگران به اشتراک بگذارم. در ضمن دو عنوان (( شادی حق مسلم ماست)) و (( بخند تا دنیا با تو بخندد)) نیز هست.

سلام

   سالی توام با انسا نیت ، شادی و کمال را برایتان آرزو دارم.

    سال 1390 مبارک باد.

             ما آدمها در طول زندگی بسیاری بت های کوچک و بزرگ می سازیم و گاهی خود اسیر آنها می شویم. گاهی جرائت می یابیم و این ساخته های ناخلف خود را می شکنیم . گمان میکنم بزرگترین این بت ها من و منیت های دروغ خودمان باشد. شما چه تصور می کنید؟

       شعری که سالهاست ذهن من را درگیر کرده است از نادر پور برایتان ثبت میکنم امیدوارم شما هم لذت ببرید.

پیکر تراش پیرم وبا تیشه خیال

یک شب ترا ز مرمر شعر آفریده ام

تا در نگین چشم تو نقش هوس نهم

ناز هزار چشم سیه را خریده ام

برقامتت که وسوسه ی

شستشو در اوست

پاشیده ام شراب کف آلود ماه را

تا از گزند چشم بدت ایمنی دهم

دزدیده ام ز چشم حسودان نگا ه را

تا پیچ و تاب قد ترا دلنشین کنم

دست از سر نیاز به هر سو گشوده ام

از هر زنی تراش تنی وام کرده ام

از هر قدی کرشمه رقصی ربوده ام

اما

تو چون بتی که به بت ساز ننگرد

در پیش پای خویش به خاکم فکنده ای

مست از می غروری و دور از غم منی

گویی دل از کسی که ترا ساخت ، کنده ای

هشدار! زانکه در پس این پرده ی نیاز

آن بت تراش بلهوس چشم بسته ام

یک شب که خشم عشق تو دیوانه ام کند

بینند سایه ها

که

ترا هم شکسته ام

با تو

خداحافظی نکردم

تا خاطره سلام

هماره در خاطرم بماند

آنقدر (( دوستت دارم ))

که

حاظر نیستم

دیگر

تو را

ببینم.

و پیر می شوم

با آبها، کوهها ،جنگلها

و جوان می شوم

با سنگها

باز می رسم به انتهای تیره شیطان

مرگ و مرگ

کوچکترین الهه دروغین عشق

دیوارهای پوسیده داغ

دستهای گنهکار ابلیس های کوچک

من وشقایق و نگاه

پیر می شویم

صبح ها

و جوان می شویم

در انتهای هرروز

و آخرین سنگ

در آستانه پله های غبار

زیبنده ترین حلقه

انقطاع من و تو

-         در من ابلیس مرده است –

(( دیو چو بیرون رود فرشته درآید))

مرا به نام کوچکم صدا زدی

                                                                                                                                                     بزرگ شدم

بزرگتر از آنکه در خود بگنجم

و فراتر از آنکه درآسمان دودی شهر

به دنبال ستارگان زرد باشم

                                                                                       تو

خورشیدی

و کوه در دستهای تو آب می شود

                                                                                                                                                            و دلم آبی

                                                                                                                                            دیگر پیچکهای هرزه مرا نمی آزارند

و خارهای تنهایی از صلابت پاهای استوارم نمی کاهند

من بزرگ شده ام

                                                                                                                           در نگاههای تو

میان مردمان و لبخندها

و در قلبهای عاشق

                                                                                                                                              ولی هر گز به بزرگی تو نخواهم شد.

           تقدیم : به یک دوست

و گاه

ترنم

سیال خیالت

سکوت می شود

در اعماق

سیاهچاله های خاطراتی دور

و گاه

شبیه پرنده ای

         مغموم

    بر شانه های سست و بی رمقم

آواز می شوی

        آوار

دستهایت پلی است

      به انجماد

دیوارهای بی روزن

  آدمهای بی نشان

و نگاهت

سر فراز و بی دریغ

به قله های آتشفشانی 

         اعصار

فردا مرا به نامی

می خوانی

که امروز

  از ابتدای عشق

وام کرده ای

و تنها تا نیمه راه

این آخرین حرف

    الفبایی

رفاقت دارد

اکنون

        مرا

       به سینه طوفانیت

بسپار

تا کبوتری مرده

  بر دستهای لرزانت

           .....دیر.